عبيد اللّه بن عباس بود . در اين سال بود كه پس از گفتگوها و نامه‌هايى مبنى بر ترك جنگ بين آنان كه شرح آنها به طول مىانجامد ، سرانجام آتش‌بس و متاركهء جنگ بين على ( ع ) و معاويه صورت گرفت و عراق در اختيار على ( ع ) و شام از آن معاويه شد . در نامه‌اى معاويه به على ( ع ) نوشته بود : اما اگر تو از جنگ خوددارى كنى ، عراق از آن تو و شام ، مال من باشد ، شمشير را از ميان اين امّت برداشته و خون آنها را حفظ مىكنى ! على ( ع ) به خاطر مسلمانان آن را پذيرفت « 1 » ! و بعضى گفته‌اند : على ( ع ) وقتى كه ديد مردم عراق از يارى او بازايستادند ( ناچار ) به آن حال تن در داد . ( 1 ) هشام بن محمد نقل كرده است كه از جمله نامه‌هايى كه معاويه به على ( ع ) نوشت ، اين بود : بارى پدر من در زمان جاهليت رئيس ( مشركان ) بود و من هم در اسلام پادشاه و برادر زن رسول خدا ( ص ) و خال المؤمنين و نويسندهء وحييم « 2 » ، امير المؤمنين ( ع ) وقتى كه نامهء معاويه را خواند ، فرمود : « آيا پسر هند جگرخوار به من فخرفروشى مىكند ؟ ! » سپس به عبيد اللّه بن ابى رافع دستور داد در جواب او ، آنچه مىفرمايد ، بنويسد ، و او نوشت : « محمّد النّبى أخى و صهرى * و حمزة سيد الشهداء عمّى و جعفر الّذى يمسى و يضحى * يطير مع الملائكة ابن أمّى و بنت محمّد سكنى و عرسى * مسوط لحمها بدمى و لحمى و سبطا احمد ولداى منها * فمن منكم له سهم كسهمى سبقتكم الى الإسلام طرّا * صغيرا ما بلغت اوان حلمى

--> ( 1 ) بديهى است كه به شهادت دوست و دشمن ، على ( ع ) اهل سازش نبود كه بر سر دنيا و رياست دنيا با كسى سازش كند ، بلكه پس از نوميدى از يارى مردم بناچار به كوفه برگشت و سرانجام با دلى پردرد به شهادت رسيد - م . ( 2 ) همه مورّخان از عامه و خاصه بر آنند كه خاندان اميّه و در رأس همه ابو سفيان و فرزندانش تا سال فتح مكه ( 8 ه ) در صف اول مشركان ، با پيامبر مىجنگيدند و پس از فتح مكه و اعلام عفو عمومى با اين جمله تاريخى ( اذهبوا فأنتم الطلقاء ) همهء شما از قيد بردگى آزاديد برويد ، خاندان ابو سفيان براى حفظ جانشان به ظاهر اسلام آوردند ، آيا در اين مدّت اندك آخر عمر پيامبر با وجود كاتبان ديگر وحى مىتوان باور كرد كه معاويه را اين افتخار باشد ؟ بعضى در توجيه اين ادّعا نوشته‌اند كه بعضى از نامه‌هاى پيامبر به سران كشورها توسط معاويه انجام گرفته است - م .